توضيح پرداخته است . مثلا : « معنى حق بپارسى چيزى شايسته باشد و پارسى باطل ناشايسته » ( ص 27 ) ؛ « پارسى حرص گواژه‌كردن باشد و معنى حرص سير ناشدنى باشد » ( ص 30 ) ؛ « نام اين زن بتازى زهره بود و بپارسى بيدخت و به زبان عربى اناهيد » ( ص 43 ) ؛ « ويل سخونى است كى كسى را گويند كى اوى اندر هلاكى افتاده باشد معنيش بپارسى چنان باشد كى واى بريشان » ( ص 13 ) ؛ « معنى اختلاف ميان دو تن ناسزاوارى بود كه نه از چيز چيز آرد » ( ص 62 ) ؛ « پارسى ملّت كيش باشد » ( ص 79 ) ؛ « پارسى مخلص يك روى باشد » ( ص 82 ) ؛ « پارسى حجّت بهانهء بود كه خصم را پرده گرداند و دعوى دعوى كننده را روشن گرداند » ( ص 92 ) ؛ « معنى حذر بپارسى پيش‌بينى » ( ص 94 ) . خلاصهء كلام اين‌كه بناى نسخهء ما بر اصلى كهن گذارده شده است . بودن هاء دو چشم و سين دندانه‌دار و فاء و قاف و ميم و واو با چشمهاى باز ، نقطه گذارى در شكم « ى » و « ر » را با كاف و گاف كوفى به صورت « و » نوشتن دلالت بر اين دارد كه نسخهء ما از نسخه‌اى رونويسى شده كه در قرن پنجم يا ششم ه كتابت شده است و سخت تحت‌تأثير خطّ كوفى است . يادآور مىشود كه قرآن مجيد كم‌كم در قرن پنجم ديگر به خط كوفى كتابت نمىشد . نمىتوانيم تاريخ دقيق اين دگرگونى را تعيين كنيم ، زيرا شواهد كافى در دست نداريم . اما مصحف موزهء بريتانيا ( نك : فهرست ، ج 2 ، ص 53 ) مورّخ 427 ه و نسخهء قاهره مورّخ 499 ه به خط غيركوفى يا به خطّ مدوّر كتابت شده‌اند . مصحفهاى قرن ششم نيز خارج از اين حكم نيستند . برخى ديگر مصاحف تاريخدار مثل نسخهء مكّه مورّخ 528 ه و ديگرى مورّخ 555 ه و سه ديگر مورّخ 599 ه كه در ايران كتابت شده است همه به خطّ غيركوفىاند . نسخهء الابنيهء موفق هروى مورّخ 447 ه خطّ كوفى ايرانى است . چون در نسخهء تفسير ما تأثير خطّ كوفى آشكار است ، به همين دليل ما آن را متعلّق به قرن پنجم يا ششم مىدانيم .